Grecka sztuka ogrodowa
W Grecji, do VII w p.n.e. prawdopodobnie istniały tylko ogrody użytkowe. Dopiero gdzieś od VI w. p.n.e. wyłaniają się ogrody ozdobne nasadzeniami kwiatowymi.
W Grecji ogrody były symptomem kultu płodności, a dobrze rozwinięte sadownictwo dawało ciągły cykl zbiorów gruszek, granatów, oliwek, oczka wodne, fig i winogron. Święte ogrody stwarzały część sanktuariów ze starannym doborem roślin, ich symboliką i boskimi przymiotami.
Starożytna sztuka ogrodowa
W starożytnym Egipcie naczelnym elementem ogrodów królewskich, grobowych i kultowych był zbiornik wodny, kanał lub basen z barwnymi rybami i kwiatem lotosu.
Najważniejsze znaczenie miały ogrody etapu sasanidzkiego (Sasanidzi), kiedy to ich konstrukcje przenoszono na monumentalne materiały (słynne perskie kobierca ogrodowe), np. cztery tkaniny z czasów Chosroesa II przetykane złotem pokazywały cztery pory roku, oczka wodne.
Ogrody starożytnego Rzymu
W starożytnym Rzymie największy rozwój ogrodów przypada na okres cesarstwa.
Rzymskie ogrody charakteryzowało decenianie krajobrazu okalającego rozległe rezydencje. Główną inspiracją był religijny kult przyrody świata zamieszkanego przez bóstwa i pełnego ich posągami oraz oczka wodne.
Obok parków cesarskich i ogrodów prywatnych robiono promenady i ogrody publiczne (pierwszym z nich był ogród Pompejusza z 55 r. p.n.e.). Charakter ogrodów publicznych miały też termy. Głównymdziełem sztuki ogrodowej okresu rzymskiego była Willa Hadriana w Tivoli.
Sztuka ogrodowa
Sztuka ogrodowa to twórczość obejmująca projektowanie, tworzenie i pielęgnację ogrodów z włączeniem fragmentów i roślinności naturalnych oraz roślinności nasadzanej, zwykle łączonej z detalami budowlanymi. W wielu okresach historycznych sztuka ogrodowa miała pochodzenie religijne i filozoficzne najwazniejsze są oczka wodne.
